عنْ دُرُسْتَ قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا إِبْرَاهِیمَ ع یقُولُ:
«إِذَا مَرِضَ الْمُؤْمِنُ أَوْحَی اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَی صَاحِبِ الشِّمَالِ لَا تَکتُبْ عَلَی عَبْدِی مَا دَامَ فِی حَبْسِی وَ وَثَاقِی ذَنْباً وَ یوحِی إِلَی صَاحِبِ الْیمِینِ أَنِ اکتُبْ لِعَبْدِی مَا کنْتَ تَکتُبُهُ فِی صِحَّتِهِ مِنَ الْحَسَنَاتِ.»
الکافی، ج۳، ص۱۱۴
از امام کاظم (علیهالسلام) نقل شدهاست که فرمودند:
«هرگاه مؤمن بیمار میشود، خداوند (عزّوجلّ)
به (فرشتهی) همراه سمت چپش وحی میفرماید که تا وقتی بندهام در زندان و بند من است، گناهی ننویس
و به (فرشتهی) همراه سمت راستش وحی میفرماید که برای بندهام همان حسناتی را که در زمان سلامتیاش مینوشتی، بنویس.»
