دل از شهرت به تنگ آمد، زهی رندی و گمنامی…
…عَنْ بَکْرِ بْنِ مُحَمَّدٍ اَلْأَزْدِیِّ عَنْ أَبِی عَبْدِ اَللَّهِ عَلَیْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ: قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ:
«إِنَّ مِنْ أَغْبَطِ أَوْلِیَائِی عِنْدِی عَبْداً مُؤْمِناً ذَا حَظٍّ مِنْ صَلاَحٍ أَحْسَنَ عِبَادَةَ رَبِّهِ وَ عَبَدَ اَللَّهَ فِی اَلسَّرِیرَةِ وَ کَانَ غَامِضاً فِی اَلنَّاسِ فَلَمْ یُشَرْ إِلَیْهِ بِالْأَصَابِعِ وَ کَانَ رِزْقُهُ کَفَافاً فَصَبَرَ عَلَیْهِ فَعُجِّلَتْ بِهِ اَلْمَنِیَّةُ فَقَلَّ تُرَاثُهُ وَ قَلَّتْ بَوَاکِیهِ.»
الکافی، ج۲، ص۱۴۱
از امام صادق، از رسول خدا (صلواتاللهعلیهما) نقل شده است:
خداوند (عزّوجلّ) فرموده است:
«بهراستی حسرتبرانگیزترین دوستانم نزد من، بندهی مؤمنی است که بهرهای از صلاح (سلامت نفس) دارد، عبادت پروردگارش را بهخوبی بهجا میآورد و خداوند را در نهان (پنهانی) عبادت میکند،
اما میان مردم گمنام است و با انگشت به او اشاره نمیکنند (معروف و مشهور نیست)، روزیاش بهاندازه کفافِ (زندگیاش) است (نه بیشتر)، اما بر همینمقدار صبر میکند. وقتی مرگش فرا رسد، میراثش (داراییهایش) اندک است و گریهکنندگان (بر پیکرش) هم کم هستند.»
…عَنْ أَبِی بَصِیرٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اَللَّهِ عَلَیْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: سَمِعْتُهُ یَقُولُ: قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ:
«طُوبَى لِعَبْدٍ نُوَمَةٍ عَرَفَهُ اَللَّهُ وَ لَمْ یَعْرِفْهُ اَلنَّاسُ أُولَئِکَ مَصَابِیحُ اَلْهُدَى وَ یَنَابِیعُ اَلْعِلْمِ یَنْجَلِی عَنْهُمْ کُلُّ فِتْنَةٍ مُظْلِمَةٍ لَیْسُوا بِالْمَذَایِیعِ اَلْبُذُرِ وَ لاَ بِالْجُفَاةِ اَلْمُرَاءِینَ.»
الکافی، ج۲، ص۲۲۵
از امام صادق، از رسول خدا (صلواتاللهعلیهما) نقل شده است:
«خوشا به سعادت بندهی بیسروصدایی که خدا او را میشناسد، اما مردم او را نمیشناسند!
آنها چراغهای هدایت و چشمههای دانشاند.
هر فتنهی تاریکی، از جانب آنان روشن و آشکار میشود.[*]
آنها نه فاشکنندهی اسرارند و نه تندخو و خودنما.»
پاورقیـــــــــــــــــــــــــــــــــ
[*] محل تأمل است؛ کسیکه بیسروصداست، جلوهگری ندارد و در میان عموم مردم شناختهشده نیست، چهطور میتواند چراغ هدایت، چشمه صدور دانش و روشنگر فتنهها باشد؟
