چرا امام علی بن الحسین، به «سجّاد» ملقب شدند؟

 

…عَنْ جَابِرِ بْنِ یَزِیدَ اَلْجُعْفِیِّ قَالَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیٍّ اَلْبَاقِرُ عَلَیْهِ السَّلاَمُ:

«إِنَّ أَبِی عَلِیَّ بْنَ اَلْحُسَیْنِ عَلَیْهِمَا السَّلاَمُ مَا ذَکَرَ نِعْمَةَ اَللَّهِ عَلَیْهِ إِلاَّ سَجَدَ وَ لاَ قَرَأَ آیَةً مِنْ کِتَابِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِیهَا سُجُودٌ إِلاَّ سَجَدَ وَ لاَ دَفَعَ اَللَّهُ تَعَالَى عَنْهُ سُوءً یَخْشَاهُ أَوْ کَیْدَ کَائِدٍ إِلاَّ سَجَدَ وَ لاَ فَرَغَ مِنْ صَلاَةٍ مَفْرُوضَةٍ إِلاَّ سَجَدَ وَ لاَ وُفِّقَ لِإِصْلاَحٍ بَیْنَ اِثْنَیْنِ إِلاَّ سَجَدَ وَ کَانَ أَثَرُ اَلسُّجُودِ فِی جَمِیعِ مَوَاضِعِ سُجُودِهِ فَسُمِّیَ اَلسَّجَّادَ لِذَلِکَ.»

 علل‌الشرایع، ج۱، ص۲۳۲

 

از امام باقر (علیه‌السلام) نقل شده است:

«به‌راستی که هیچ‌گاه ذکر نعمت خداوند نزد پدرم، علی بن الحسین (علیهماالسلام) نمی‌شد، مگراین‌که سجده می‌کرد.

هیچ‌گاه پدرم آیه‌ای از کتاب خداوند (عزّوجلّ) را که در آن سجده بود، قرائت نمی‌فرمود، مگراین‌که سجده می‌کرد.

هیچ‌گاه خداوند (تعالی) اتفاقی بیم‌ناک یا نیرنگ نیرنگ‌کاری را از پدرم دفع نمی‌فرمود، مگراین‌که او سجده می‌کرد.

هیچ‌گاه ایشان از نماز واجبی فارغ نمی‌شد، مگر‌این‌که سجده می‌کرد.

هیچ‌گاه در اصلاح رابطه دو نفر موفق نمی‌شد، مگراین‌که سجده می‌کرد.

اثر سجده در تمام مواضع سجده‌اش (پیشانی، زانو‌ها و…) آشکار بود.

به‌همین‌خاطر «سجّاد»[*] نام گرفت.»

 

 

 

پاورقیـــــــــــــــــــــــــــــــــ

[*] «سجّاد»، بر وزن فعّال، و اسم مبالغه است. وقتی کاری مثل سجده کردن، به این وزن برده می‌شود، دلالت دارد بر کثرتِ انجام آن کار توسط فاعلش.